ÖLÜ ÇOCUKLARLA KONUŞMAK…..

Dünyanın en büyük yalanı insanın insanı sömürmesinin doğal olduğu yalanıdır.

 Güçlünün güçsüzün üzerindeki tahakkümünün doğal olduğu yalanı, eşitsizliğin yok edilemeyeceği yalanı, insanoğlunun tüm alçaklıklarının insanın doğasına has olduğu ve değiştirilemeyeceği yalanı... Kapitalizm ve öncesindeki tüm sınıflı toplumlar meşruiyetlerini bu yalandan alırlar. Binlerce yıllık acı dolu, kan dolu, yoksulluk dolu öykümüzün temelinde bu yalan vardır. Bu yalan yüzünden sokaklarda ölü çocuklar uyur, vardiyadan yürüyerek ölü çocuklar çıkar.

İnsanlar eşitsiz doğar.

Doğa onlara farklı yetenekler, farklı meziyetler bahşeder. Uzun, kısa, zayıf, şişman, güçlü, kıvrak, neşeli, yaratıcı, durgun, atak, utangaç, cesur... Hepsi insana mahsustur. İnsanların eşitsizliği ve birbirlerinden farklı olması, eşitsiz bir düzenin değil eşitlikçi bir toplumsal sistemin en kuvvetli gerekçesidir. İnsanın tarihe ve doğaya karşı görevi, tarih ve doğa kaynaklı eşitsizlikleri kabullenmek değil, bu eşitsizlikleri gidermek için çalışmak, bunun için mücadele etmektir.

İnsanlar  bunu yapmazsa çocuklar ölür. Çocuklar ölünce de insan ölür.Eşitsizlik tekil örnekler vesilesiyle yok edilemez. Bunu da herkes bilir aslında..

Bir yerden başlayalım...

Tabii ne kadar doğru, başlayalım bir yerden.

Ama başladığımız yerle bitireceğimiz nokta arasında bir ilişki yok mu? Tek tek çocuklara uzatılacak el sayısının bu çocukların hepsine yetmeyeceği ortadayken, hepsini birden kurtarmak için yola çıkmaktan kaçınmak niye?

Bir çocuk işçinin yaşam koşullarını iyileştirmek güzel de, çocuk emeğinin toptan kaldırılması için mücadele etmemek niye?

Sokakta mendil satan çocuğu okula yazdırmak, onun okul masraflarını karşılamak iyi de, tüm yurtta eğitimin eşit ve parasız olarak sunulması için kavga etmemek niye?

Gerçekçi mi değil?

Çocukların sokakta ölmesi, metrobüste bir yabancının dizinde uyumasına izin vermek mi gerçekçilik, yoksa fabrikada küfür yiyerek çalışması mı, ya da atölyelerin kuytu köşelerinde tacize uğraması mı?

Birilerini mi kurtaracaksınız, hiç durmayın, gücünüz yettiğince kurtarın. Ama kalan milyonlara gözünüzü nasıl kapatmayacağınızı da açıklayın o zaman.Ya da toptan gözünüzü mü kapatacaksınız, kapatın. Kapatın ve geceleri yastığa kafanızı koyduğunuzda derdinizi ölü çocuklara anlatın.

Sevgilerimle..